అంతర్యామి

ధ్యాన చింతన
నం ఒక వ్యక్తితో మనసు విప్పి మాట్లాడాలన్నా, ఏదైనా ముఖ్య విషయాన్ని చెప్పి ఒప్పించాలన్నా, అతడితో ఏకాంతాన్ని కోరుకుంటాం. ఆ సమయంలో మూడో మనిషి ఉనికిని, ప్రమేయాన్ని ఇష్టపడం. ఒక వ్యక్తితో ఏకాంతంగా మాట్లాడటంలో ఉండే సానుకూల పరిస్థితి అది. మనలో మనం, మనతో మనం మాట్లాడాలనుకున్నా ఏకాంతమే కావాలి. మన గురించి మనం ఎంత తెలుసుకొని ఉన్నా, మరింత లోతుగా తెలుసుకోవాలంటే అప్పుడూ ఏకాంతమే కావాలి. అందుకే ఆలోచనాపరులు ఏకాంతాన్ని అభిలషిస్తారు.

గౌరవనీయుడైన అవతలి వ్యక్తితో మన సమావేశానికి, సమాగమానికి ఏకాంతం ఉపయోగపడుతుంది. ఆయనకు మనమిచ్చే గౌరవానికి అది సూచన. మన పట్ల అవతలి నుంచి ప్రత్యేక దృష్టి కేంద్రీకృతమయ్యేలా చేయడానికీ ఏకాంతం అవసరమవుతుంది. అసలు విషయాన్ని ముక్కుసూటిగా, నిజాయతీగా, కాలహరణం కాకుండా స్వీకరించేందుకు సహకరిస్తుంది. వారు గురుశిష్యులు కావచ్చు. భార్యాభర్తలు కావచ్చు. ఏకాంతమే వారిలో అవగాహనకు అవకాశం కల్పిస్తుంది.

లోకంలో మనం అత్యధిక, అద్వితీయ ప్రాధాన్యమిచ్చే ఆరాధ్యుడు భగవంతుడు. ఆయనతో సంభాషణ, సమాగమం, శరణాగతి నెరపాలంటే ఏకాంతమే శరణ్యం. సామూహిక పూజలు, వ్రతాలు, వూరేగింపులు, శోభాయాత్రలు, యజ్ఞ యాగాదులు, మేళాలు... ఇవన్నీ అందరం కలిసి జరిపే ఉత్సవాలు. దేవుడి పెళ్లికి అందరూ పెద్దలే అయినా, ఈ వేడుకల్లో ఎవరికీ ప్రత్యేక ప్రాధాన్యం ఉండదు. అందరి నమస్కారాల్లో మనదీ ఒకటి. అందరి గొంతుల్లో మనదీ ఒక గొంతు. అమ్మ వద్ద పిల్లలందరూ గోము చేసినా, గోరుముద్దలు తిన్నా ఎవరి సొంత గోము వారికి ఉంటుంది. బిడ్డ నోటికి, అమ్మ చెవికి ఏకాంతమే కావాలి. భగవంతుడికి, భక్తుడికి మధ్య ఇటువంటి ఏకాంతమే కావాలి.

భక్తుడికి భగవంతుడితో సమాగమ స్థలం ఏది? ఆ ఏకాంత వేదిక, అంతటి పరమ పురుషుణ్ని ఏకాంతంగా కలపగలిగే ఆ కమనీయ ప్రదేశం ఏది? ఆ పురుషోత్తముడు ముల్లోకాలను మూడడుగులుగా కొలవగలిగినవాడు. అంతటివాణ్ని కూర్చోబెట్టే ఆ అద్భుతమైన బ్రహ్మాండ ఆసనాన్ని మనం ఎక్కడి నుంచి తేవాలి? సర్వవ్యాపి అయిన ఆ సర్వేశ్వరుడికి తగిన ఆసనం మన హృదయ ధ్యాన సింహాసనం తప్ప, మరొకటి కాదు. సాధకుడి ధ్యానావస్థే భగవంతుడితో ఏకాంతానికి తగిన వ్యవస్థ.

కేవలం ధ్యానంలోనే భగవంతుణ్ని తెలుసుకోగలం. కలుసుకోగలం. పరిమితులు లేని ధ్యాన స్థితిలోనే ఆ అనంతుడితో, అప్రమేయుడితో సమాగమ స్థితిని అందుకోగలం. ధ్యాన స్థితినే హృదయగత ఏకాంతంగా భావించాలి. అది అపరిమితం. అనంతం. భక్తుడు, భగవంతుడు ఒక్కటేనన్న భావం వల్లనే సయోధ్య కుదురుతుంది. సమాగమమైనా, సమక్షమైనా, లయ అయినా, విలీనమైనా- అదే. గురువు తన శిష్యుల్ని ఏకాంత సాధన చేయమనేది అందుకే!

ధ్యానానికి ఏకాంతాన్నే నిర్దేశిస్తారు. నిజమైన ధ్యానం ఏకాంతంలోనే స్థితమవుతుంది. అనంత లోకాలకు విస్తరించగలదే ధ్యానావస్థ. అది అత్యంత గుహ్యంగా ఉండే భగవంతుణ్ని అన్వేషించగలదు. యథార్థ స్థితిలోనే ఆయనను దర్శించగలదు. గ్రహించగలదు. ధ్యానమే భగవంతుడితో మాట్లాడే భాషను తెలుసుకొని ఉంటుంది. అఖిల అభిలాషల హవిస్సును ఆయనకే అందజేసే ఔదార్యం కలిగి ఉంటుంది.

భగవంతుడు సర్వభాషల సృష్టికర్త. అనంత భాషా కోవిదుడు. ఆయన అధికంగా ఇష్టపడేది ధ్యానమన్న మధుర భాషనే, సుందరమైన ఆ మౌనాన్నే! దానికి వ్యాకరణాల అవసరం లేదు. ధ్యానం అనేది భగవంతుడి కోసమే ఉన్న ఒక ‘ప్రేమ భాష’. అది రెండు అనంత ప్రేమల ఏక పరిష్వంగ వేదిక. ధ్యానం ఒక శోధనాంశిక. మరి ఏ ఇతర అంశాన్నీ ఆస్వాదించని రాజహంసిక- ధ్యానం!

- చక్కిలం విజయలక్ష్మి

మరిన్ని కథనాలు

జిల్లా వార్తలు

దేవ‌తార్చ‌న

రుచులు

© 1999- 2016 Ushodaya Enterprises Pvt.Ltd,All rights reserved.
Designed & Developed by Eenadu WebHouse
For Digital Marketing enquiries Contact : 9000180611, 040 - 23318181 eMail :marketing @eenadu.net
Best Viewed In Latest Browsers

Contents of eenadu.net are copyright protected.Copy and/or reproduction and/or re-use of contents or any part thereof, without consent of UEPL is illegal.Such persons will be prosecuted.