close

అంతర్యామి

ఏది నిజం?

ఒకరికొకరు ఎదురైనప్పుడు మనిషి ఎదుటి మనిషిని మాత్రమే చూడగలడు. కాని, దేవుడు మనిషిలోని జీవుణ్ని చూస్తాడు. మరీముఖ్యంగా మనిషి కోరినదానికన్నా, జీవుడికి అవసరమైన దానిపట్ల దైవానికి పట్టింపు జాస్తి. తన అవసరాలకు, కోరికలకు మధ్య పొంతన కుదరని సందర్భాల్లో మనిషి దేవుణ్ని అపార్థం చేసుకుంటాడు. అవసరాన్ని తీర్చాడని తెలియక, కోరింది ఇవ్వలేదని దైవాన్ని నిందిస్తాడు. మనిషికి కావలసింది ఒకటి. అడిగేది మరొకటి. తనకు నిజంగా అవసరమైనదేదో గ్రహించే జ్ఞానం వచ్చేసరికి, ఏదైనా అడగాలన్న కోరికను సైతం మనిషి జయిస్తాడు. అప్పుడే మనిషికి జీవుడు అర్థం అవుతాడు. దేవుడు దగ్గరవుతాడు. అంతవరకు త్రిశంకు స్వర్గం తప్పదు.

బలిచక్రవర్తి యాగశాలలోకి వామనుడు ప్రవేశించే ఘట్టం- అతిలోక రమణీయం. ఆ బాలుణ్ని చూడగానే సభాసదులంతా పరమానందభరితులయ్యారు. ‘ఎవరీతడు... పరమ శివుడా... ప్రజాపతా... శ్రీమన్నారాయణుడా... సూర్యభగవానుడా... లేక అగ్ని భట్టారకుడా... ఇంతటి తేజస్సు మరెవ్వరికీ ఉండే అవకాశం లేదే’ అనుకొని నివ్వెరపోయారు. బలిచక్రవర్తి అయితే మరీ పరవశించిపోయాడు. ‘నా కోరికలన్నీ కడ తేరిపోయాయి’ అన్నాడు వామనుడితో. లోపలి జీవుడు పలికే పలుకులవి. మనిషి, జీవుడు ఏకీభవించే క్షణం అది. దేవుడు ఇష్టపడే సన్నివేశం అది. కవి గుండె ద్రవించినప్పుడు దాన్నుంచి స్రవించే కవిత్వం ఎలా ఉంటుందో తెలియాలంటే ఇక్కడ పోతన పద్యాలు చదవాలి.

బలిచక్రవర్తి కుమార్తె రత్నమాల అక్కడే ఉంది. ముద్దులు మూటకడుతున్న ఆ ముగ్ధవటువును చూడగానే ఆమె స్త్రీహృదయం, అమ్మదనాన్ని పొందింది. ‘ఈ బాలుణ్ని బాలింతలు చూస్తే చనుబాలు ఉప్పొంగుతాయి సుమా!’ అనుకొంది. ఆ పురుషుల చూపు వేరు. ఈ స్త్రీ చూపు వేరు. ‘ఈ బాలుడికి పాలుపట్టిన తల్లి ఎంతటి పుణ్యం చేసుకొని పుట్టిందో’ అనుకుందామె. ‘అంతటి దివ్యానుభూతి దక్కితే నా జన్మ తరించిపోదూ’ అనుకొని ఆనందంతో కన్నీరు కార్చింది.

కాలం గడిచింది. వామనుడు కృష్ణుడై దిగివచ్చాడు. యశోదకు బిడ్డ పుట్టాడు. ‘మగపిల్లవాడు’ అనలేదు పోతన. ‘చిన్ని మగవానిని’ కన్నది అన్నాడు. భగవంతుడు ఒక్కడే పురుషుడన్న సత్యం పోతనకు తెలుసు, మీరాబాయికి తెలుసు. ‘ఆ పురుషుడు చిన్నపిల్లవాడిగా వచ్చాడు’- అని దాని అర్థం. ఈ పద్యాన్ని పోతనలోని జీవుడు రాశాడు కనుక ఆ మాట చేరింది. ఈ జన్మలో రత్నమాల పూతనగా పుట్టింది. కంసుడి ఆజ్ఞ మేరకు కృష్ణుణ్ని సంహరించే నెపంతో పరుగున వచ్చింది. పసిబాలుడికి తనివిదీరా పాలిచ్చింది. జన్మను చాలించింది. జన్మరాహిత్య స్థితిని సాధించింది. తృప్తిగా గోలోకానికి తరలిపోయింది.

మనిషిని మాత్రమే చూడగలిగే లోకం- ఒక ఆడదాన్ని కృష్ణుడు కర్కశంగా సంహరించాడంది. రత్నమాల మాత్రం, జీవుణ్ని గమనించిన దైవం కారుణ్యంతో ఈ జన్మను ఉపసంహరించాడనుకొంది.

నారదమహర్షి శాపంతో వ్రేపల్లెలో మద్దిచెట్టుగా పడిఉన్నారు ఇద్దరు గంధర్వులు. అమ్మతాటితో రోటికి కట్టేస్తే కృష్ణుడు దుడుకుగా వెళ్ళి చెట్లను కూల్చాడంది లోకం. తమ లోకానికి తిరిగి చేర్చాడన్నారు గంధర్వులు.

కర్మపాశాల విషయం మనిషి గ్రహించలేడు. అవి జీవుణ్ని అంటిపెట్టుకొని ఉంటాయి. దైవం వాటిని గమనించి వాటికి అనుగుణంగా వ్యవహరిస్తాడు. కాబట్టే మనిషికి ఏం కావాలని కాకుండా, ఏది అవసరమన్నది చూసి ఇస్తుంటాడు. మనం గుర్తించవలసిన సత్యం ఏమంటే- దేవుడి పనుల వెనక కారుణ్యమే తప్ప కక్షలు, కార్పణ్యాలు ఉండవు. అందుకే వాటిని లీలలు అన్నారు. ఆయన చేసేది మానవ సంహారం కాదు, జీవుల ఉపసంహారం!

- ఎర్రాప్రగడ రామకృష్ణ

మరిన్ని కథనాలు

జిల్లా వార్తలు

దేవ‌తార్చ‌న

రుచులు
+

© 1999- 2019 Ushodaya Enterprises Pvt.Ltd,All rights reserved.
Powered By Margadarsi Computers

Android PhonesApple Phones

For Editorial Feedback - eMail: infonet@eenadu.net
For Digital Marketing enquiries Contact : 9000180611, 040 - 23318181 eMail :marketing@eenadu.net
Best Viewed In Latest Browsers

Terms & Conditions   |   Privacy Policy

Contents of eenadu.net are copyright protected.Copy and/or reproduction and/or re-use of contents or any part thereof, without consent of UEPL is illegal.Such persons will be prosecuted.