close
పూరిగుడిసె నుంచి కేంద్రమంత్రి దాకా...

యుక్తవయసులో ఉండగానే ఆయన సన్యాసి అవుదామనుకున్నారు... కానీ కుదరలేదు. దాంతో మాతృమూర్తికీ, మాతృభూమికీ సేవ చేయాలని నిర్ణయించుకున్నారు. వారసత్వంగా వచ్చిన పూరిగుడిసెలో నివాసం.. సైకిల్‌ మీదే ప్రయాణం.. ఒంటిమీద వేసుకున్న ఒక జత కుర్తా పైజమా, భుజానికి తగిలించుకున్న చేతిసంచిలో మరో జత అలాంటివే దుస్తులు... ఇదీ ఆయన జీవనశైలి. ఆయనే ప్రతాప్‌ చంద్ర షడంగి. ఎంపీగా ఎన్నికవుతూనే కేంద్ర సహాయమంత్రిగా పదవీబాధ్యతలు చేపట్టిన షడంగి మనసు పొరల్లోకి తొంగిచూస్తే...

మాది ఒడిశాలోని బాలేశ్వర్‌ దగ్గరలో ఉన్న గోపీనాథ్‌పుర్‌ గ్రామం. పేదరికం అంటే ఎలా ఉంటుందో చిన్నతనం నుంచీ కళ్లారా చూశాను. చిన్నవయసులోనే మా నాన్నగారు చనిపోయారు. దాంతో అసలు నాన్న ఎలా ఉంటారో కూడా దాదాపు తెలియదు.
అమ్మే తన రెక్కల కష్టంతో మమ్మల్ని పెంచి పెద్దవాళ్లను చేసింది. నాకు ఒక అన్నయ్య, ఇద్దరు అక్కలు. పెద్దక్క మరణించింది. అన్నయ్య మా కుటుంబంతో సంబంధాలు తెంచేసుకున్నాడు. గోపీనాథ్‌పుర్‌ గ్రామంలో ఉన్న ప్రాథమికోన్నత పాఠశాలలో చదువుకున్నాను. బాలేశ్వర్‌లోని ఫకీర్‌ మోహన్‌ కళాశాల నుంచి బీఏ పూర్తిచేశాను. ఆ సమయంలో ఏబీవీపీ విద్యార్థి నాయకుడిగా ఉండేవాడిని. డిగ్రీ పూర్తయిన తర్వాత కొన్నాళ్ల పాటు నీలగిరిలోని కాలేజీలో గుమాస్తాగా పనిచేశాను గానీ, ఆ ఉద్యోగం నచ్చకపోవడంతో... మానేసి వచ్చేశాను. చిన్నతనం నుంచీ నేను చుట్టూ చూసిన వ్యక్తుల ప్రభావమో ఏమో గానీ... సన్యాసం పుచ్చుకోవాలనే ఆకాంక్ష నా మనసులో చాలా బలంగా ఉండేది. సన్యాసిని కావడం ఎలాగా అని చూస్తుంటే.. కాలేజీ లైబ్రరీలో నేను చదివిన స్వామి వివేకానంద పుస్తకాలూ, అందులో రామకృష్ణ మఠం గురించిన వివరాలూ గుర్తుకొచ్చాయి. ఇక రెండో ఆలోచన లేకుండా వెంటనే కోల్‌కతా రైలు ఎక్కేశాను. అక్కడే బేలూరు మఠం ఉంది. అది రామకృష్ణ మఠం ప్రధాన కేంద్రం. ఆ మఠంలో ఉన్న ఆచార్యులను కలవాలని ప్రయత్నించాను. మొదటిసారి సాధ్యం కాలేదు. నాకు పట్టుదల మరింత పెరిగింది. పదే పదే ఆ మఠానికి వెళ్తూనే ఉన్నాను. ఎట్టకేలకు మఠంలోని స్వామి ఆత్మస్థానంద దర్శనభాగ్యం కలిగింది. సన్యాసం పుచ్చుకోవాలన్న నా ప్రగాఢ ఆకాంక్షను ఆయన దగ్గర వెల్లడించాను. ఆయన చిరునవ్వు నవ్వారు. నా వయసుకూ నేను అడిగే విషయానికీ సంబంధం లేకపోవడమే అందుకు కారణమేమో! అయినా నేను మాత్రం పట్టు వీడలేదు. సన్యాసిగా మారాల్సిందేనని అక్కడే కూర్చున్నాను. చివరకు నా కుటుంబ వివరాలు అడిగారు... చెప్పాను. అదే నా కోరిక మీద నీళ్లు చల్లింది. అప్పటికే నాన్నగారు చనిపోవడంతో కుటుంబ బాధ్యత వహించాల్సిన నేను సన్యాసం పుచ్చుకుంటే అమ్మ అనాథ అవుతుందంటూ... అది సరికాదనీ, దానికి బదులు ఇంటి పట్టునే ఉంటూ తల్లికీ, సమాజానికీ సేవ చేయాలనీ మఠంలోని ఆచార్యులు సూచించారు.
అప్పటి నుంచీ మా ఊరితో పాటు, చుట్టుపక్కల ఊళ్లలో తిరుగుతూ ప్రజలకు నేను చేయగలిగిన సేవ చేసేవాడిని. ప్రతి ఊరూ కాలినడకనే తిరగడం నాకు అలవాటు. అలా దాదాపు ప్రతి కుటుంబంతోనూ నాకు పరిచయాలు ఉన్నాయి. పరిసర గ్రామాల్లో ఉన్నవారికి చదువు చెప్పడం, వారి సమస్యలను తీర్చేందుకు ప్రయత్నించడం... ఇలా ఏం చేయగలననిపిస్తే అది చేయడమే అప్పట్లో నాకు తెలుసు. వారసత్వంగా వచ్చిన కొద్దిపాటి వ్యవసాయ భూమి ఉండటంతో తిండికి లోటుండేది కాదు. ఒడిశాలోని నీలగిరి పూర్తిగా అటవీ ప్రాంతం. ఇక్కడ గిరిజన జనాభా ఎక్కువ. వాళ్లలో చాలామందికి చదువంటే ఏంటో తెలియదు, దాని ప్రాధాన్యం అసలే తెలియదు. అందుకే వాళ్లకు చదువు చెప్పించాలని గట్టిగా అనుకునేవాడిని. రోజూ గిరిజన గూడేలకు వెళ్లి, అక్కడ ఉన్నవాళ్లకు చదువు గురించి చెప్పేవాడిని. వాళ్లకు ఎలాగోలా నచ్చజెప్పి, పిల్లలను భువనేశ్వర్‌లో ఉన్న ‘కళింగ ఇన్‌స్టిట్యూట్‌ ఆఫ్‌ సోషల్‌ సైన్సెస్‌ (కిస్‌)’లో చేర్చేవాడిని. కేవలం గిరిజనుల కోసం ఉన్న ఈ విద్యాలయంలో ప్రతియేటా 25 వేల మందిని చేర్చుకుంటారు. నేను అలా చదువు చెప్పించిన వారిలో చాలామంది డాక్టర్లూ, ఇంజనీర్లూ కూడా అయ్యారు. అది నాకు ఎంతో సంతోషం కలిగించిన విషయం. ఇప్పటికీ ఖాళీ ఉన్నప్పుడల్లా గిరిజన గ్రామాలకు వెళ్తూనే ఉంటా.

ఆర్‌ఎస్‌ఎస్‌తో అనుబంధం..
కాలేజీలో చదివే రోజుల నుంచి నాకు ఆర్‌ఎస్‌ఎస్‌, వీహెచ్‌పీ లాంటి సంస్థలతో కొంత అనుబంధం ఉండేది. నేను గిరిజనగూడేలలో తిరుగుతూ సేవ చెయ్యడాన్ని వాళ్లు గమనించారు. నీలగిరి నియోజకవర్గంలోని ప్రతి గ్రామం నేను కాలినడకన తిరిగినదే. అక్కడ ప్రతి కుటుంబంతోనూ నాకు వ్యక్తిగత పరిచయాలున్నాయి. దాంతో నన్ను ఎమ్మెల్యేగా పోటీ చేయమని ఆర్‌ఎస్‌ఎస్‌ నాయకులు అడిగారు. ఒక వ్యక్తిగా చేస్తున్న సేవా కార్యక్రమాలను ప్రజాప్రతినిధిగా ఉంటే మరింత పెద్దస్థాయిలో చేయొచ్చని నాకు నచ్చజెప్పారు. అలా 2004లో భాజపా నాకు ఎమ్మెల్యేగా పోటీచేసే అవకాశాన్ని కల్పించింది. ఊరూరూ తిరిగి అందరికీ ఈ విషయం చెప్పాను. వాళ్లే ఎన్నికల్లో పోటీ చేస్తున్నంత ఆనందపడ్డారు. వాళ్ల అభిమానంతో తొలిసారి గెలిచాను. తర్వాత 2009లో కూడా అదే నియోజకవర్గం నుంచి ఎమ్మెల్యే అయ్యాను. ఎమ్మెల్యే అయినప్పుడు వచ్చే జీతం డబ్బులతో ఇల్లు బాగుచేయించుకోవాలని గానీ, దాని స్థానంలో వేరే పెద్ద ఇల్లు కట్టుకోవాలని గానీ నాకు అనిపించలేదు. ఉన్న పూరిల్లు నాకు సుఖంగానే ఉండటంతో... ఆ డబ్బుల్ని కూడా పేద పిల్లల చదువుల కోసం, వాళ్ల అవసరాలు తీర్చడానికీ ఉపయోగించేవాడిని.

సైకిల్‌యానమే ఇష్టం
మా తండ్రి నుంచి వారసత్వంగా వచ్చిన పూరిగుడిసెలో నివాసం, సైకిల్‌ మీదే ఎంత దూరమైనా ప్రయాణం... ఇదే నాకు బాగా అలవాటైపోయిన జీవితం. మరీ దూరాభారం వెళ్లాల్సి వస్తే మాత్రం బస్సు లేదా రైళ్లలో వెళ్తాను. భువనేశ్వర్‌ వరకు అలా వెళ్లినా... ఆ తర్వాత అసెంబ్లీకి నడుచుకుంటూ, లేదంటే సైకిల్‌మీద వెళ్లడమే నాకు అలవాటు. ఇలా ఉండాలంటే కొంతమంది బాగా కష్టపడతారేమో, నాకు మాత్రం చిన్నతనం నుంచీ ఇదే అలవాటు కావడంతో ఎప్పుడూ ఇది కష్టం అనిపించనే లేదు. ఇక నాకు బాగా ఇష్టమైనది పిల్లలతో ఆడుకోవడం. ఇప్పుడు కూడా నేను ఊళ్లోకి వచ్చిన విషయం తెలిసిందంటే పిల్లలంతా తాతయ్యా అంటూ నా వెంట పడతారు. పిల్లలకు కల్మషం ఉండదు. వాళ్లతో గడుపుతుంటే చాలా విషయాలు తెలుస్తాయి. అందుకే వాళ్లతో క్రికెట్‌ మొదలు చాలా ఆటలు ఆడుకుంటాను. వాళ్లకు కావల్సిన చాక్లెట్లూ, బిస్కట్లూ అన్నీ ఒక పెద్ద అట్టపెట్టెలో పెట్టుకుని... వచ్చిన వాళ్లందరికీ ఇస్తుంటాను. అలా తీసుకునేటపుడు వాళ్ల కళ్లలో కనిపించే వెలుగు నాకు వెయ్యి ఏనుగుల బలాన్నిస్తుంది. ఇప్పటికీ ఎప్పుడు మా సొంత ఊరు వెళ్లినా చాలావరకూ ఆ పిల్లలతోనే నాకు కాలక్షేపం.

పెళ్లి ఆలోచనా...
సన్యాసం మీద ఇష్టం వల్లనో ఏమో గానీ ముందు నుంచీ నాకు పెళ్లి చేసుకోవాలన్న ఆలోచన ఏమాత్రం రాలేదు. అమ్మ ఉన్నంతకాలం తనే నాకు తోడుగా ఉండేది. ఏడాది క్రితం అమ్మ చనిపోయింది. అయినా... కుటుంబం లేదన్న బాధ లేదు. నేను ఊళ్లోకి వచ్చానంటే చాలు... అందరూ నా చుట్టూనే ఉంటారు. మా ఇంటికి వచ్చి నాతోపాటే నేల మీద కూర్చుని వాళ్ల మంచీ చెడూ చెబుతూంటారు. వాళ్లంతా నన్ను ‘నానా’ అని పిలుస్తారు. అంటే ‘అన్నయ్యా’ అని అర్థం. అలా వాళ్లందరితో మాట్లాడుతుంటే, కష్టం సుఖం వింటూ చేతనైన సాయం చేస్తుంటే... ఇంతకన్నా ఏం కావాలి అనిపిస్తుంది. ఈ తరహా జీవితం నాకేమీ కష్టంగా లేదు. చిన్నతనం నుంచీ ఇదే గుడిసెలో పెరిగాను. ఇలాగే బతికాను. ఇప్పుడూ అంతే. ఉదయం లేవగానే వేపపుల్లతో దంతధావనం, మా సొంతూరు గోపీనాథ్‌పుర్‌ చెరువులో స్నానం నాకు బాగా ఇష్టమైన పనులు. చెరువుదాకా వెళ్లలేకపోతే ఇంటి బయట ఉన్న బోరు పంపులో నీళ్లతో అక్కడే స్నానం చేస్తా. దేశంలోని ఇతర ప్రాంతాలతో పోలిస్తే ఒడిశాలో కొంత వెనకబాటుతనం ఉంటుంది. అందులోనూ మా మయూర్‌భంజ్‌ జిల్లా పరిస్థితి చెప్పనక్కర్లేదు. ఇక్కడ చదువు లేకపోవడం, మద్యపానం, అవినీతి, గిరిజనులపై పోలీసుల వేధింపులు... ఇలాంటివన్నీ సర్వసాధారణం. వీటిని వీలైనంతవరకూ దూరం చేద్దామని అనుకున్నాను. శక్తివంచన లేకుండా పోరాటం చేశాను కూడా. కొన్ని ప్రాంతాల్లో సత్ఫలితాలు వచ్చాయి. చాలా గిరిజన ప్రాంతాల్లో తగినన్ని పాఠశాలలు లేకపోవడంతో... వీలైనన్ని గ్రామాల్లో ఏకోపాధ్యాయ పాఠశాలలు ఏర్పాటు చేయించాను.

ఆ అనుబంధంతోనే
ఇలా సేవా కార్యక్రమాలు చేస్తున్న క్రమంలోనే నాకు ఆర్‌ఎస్‌ఎస్‌, వీహెచ్‌పీలతో అనుబంధం ఏర్పడింది. అదే ఇక్కడివరకూ తీసుకొచ్చిందనుకుంటున్నా. గతంలో ఎమ్మెల్యేగా పనిచేసినా, ఇప్పుడు ఎంపీగా ఎన్నికైనా నా జీవన విధానంలో మార్పుండదు. హంగులూ, ఆర్భాటాలకు ఎప్పుడూ నేను దూరమే. ప్రధాని నరేంద్రమోదీ నాయకత్వంలో పనిచేయడం అంటే ఇష్టం కాబట్టి కేంద్ర ఎంఎస్‌ఎంఈ, పశు, పాడి, మత్స్యశాఖల సహాయమంత్రి పదవి ఇస్తున్నామంటే సగౌరవంగా స్వీకరించా. ఈ పదవితో నా ప్రలజకూ దేశానికీ మరింతగా సేవ చేసుకునే అవకాశం లభించినందుకు ధన్యుణ్ణి.

(9  జూన్‌ 2019)

ఇంకా..

జిల్లా వార్తలు

దేవ‌తార్చ‌న

రుచులు
+

© 1999- 2019 Ushodaya Enterprises Pvt.Ltd,All rights reserved.
Powered By Margadarsi Computers

Android PhonesApple Phones

For Editorial Feedback - eMail: infonet@eenadu.net
For Digital Marketing enquiries Contact : 9000180611, 040 - 23318181 eMail :marketing@eenadu.net
Best Viewed In Latest Browsers

Terms & Conditions   |   Privacy Policy

Contents of eenadu.net are copyright protected.Copy and/or reproduction and/or re-use of contents or any part thereof, without consent of UEPL is illegal.Such persons will be prosecuted.