Updated : 13/01/2022 06:33 IST

ప్రపంచ జట్టులో తెలుగమ్మాయి

తెలుగు నాట మహిళా క్రికెట్‌ అంటే మిథాలీరాజ్‌ మాత్రమే గుర్తొస్తుంది. ఇక నుంచి మరో పేరు కూడా వినిపిస్తుంది. తాజాగా మహిళా ప్రపంచ కప్‌ జట్టుకు ఎంపికైన తెలుగు తేజం సబ్బినేని మేఘన తన ప్రయాణాన్ని వసుంధరతో పంచుకుంది..

మాది విజయవాడలోని ఇబ్రహీంపట్నం. నాన్న శ్రీనివాసరావు టీఎస్‌ జెన్‌కోలో రీజనల్‌ ఇంజినీర్‌. అమ్మ మాధవి. నాకు చిన్నప్పట్నుంచీ ఆటలంటే ఆసక్తి. నాన్నకి క్రికెట్‌ అన్నా, సచిన్‌ అన్నా అభిమానం. ఆయన్ని చూసే నాకూ ఆసక్తి పెరిగింది. ఏడో తరగతి నుంచి సాధన ప్రారంభించా. ఏడాదికే రాష్ట్ర స్థాయిలో ఆడటం మొదలుపెట్టా. అయిదారు నెలలు బయటే ఉండాల్సి వచ్చేది. దీంతో స్కూలుకి సరిగా హాజరవ్వలేకపోయే దాన్ని. చివరి పరీక్షలు మాత్రం రాసే దాన్ని. నాకో సోదరి. నాన్న, తను చదువులో సాయం చేసేవారు. నాతో పాటు ప్రయాణించి మరీ పాఠాలు చెప్పేవారు. అలానే బీఎస్‌సీ మేథ్స్‌ చేశా. దక్షిణ మధ్య రైల్వేలో ఉద్యోగం రావడంతో హైదరాబాద్‌కు మారిపోయా.

చిన్నప్పటి నుంచీ క్రికెట్టే లోకం. కాబట్టి, ఎప్పుడూ దేన్నీ కోల్పోయానన్న బాధ లేదు. నాలుగేళ్ల నుంచి రైల్వేస్‌కు ఆడుతున్నా. 2016లోనే దేశానికి ప్రాతినిధ్యం వహించా. అప్పటికి నాకు 19. ఏషియా కప్‌ ఛాంపియన్స్‌ టీమ్‌లో ఉన్నా. అప్పుడు ఆడింది రెండు మ్యాచ్‌లే అయినా ఎంతో నేర్చుకున్నా. సీనియర్స్‌ ఆలోచనలు, సాధన, నిబద్ధత దగ్గరుండి చూశాను. ఆ అనుభవం చాలా ఉపయోగపడింది. ఆ తర్వాత నా ఆలోచన తీరులో, ఆటలోనూ పరిణతి పెరిగింది. రెండేళ్లుగా బాగా ఆడుతున్నా. అదే ప్రపంచ కప్‌ జట్టులో అవకాశాన్ని తెచ్చిపెట్టింది. మార్చిలో న్యూజిలాండ్‌లో వన్డే, టీ20 మ్యాచ్‌లు ఆడనున్నా. ఆపై వరల్డ్‌కప్‌. రోజూ కనీసం 5 గంటలు సాధన చేస్తా. నేనిలా ఉన్నానంటే గురువులే కారణం. నా మొదటి కోచ్‌ నుంచి రైల్వే కోచ్‌ వరకు ప్రతి దశలోనూ వాళ్లు నన్ను మలుస్తూ వచ్చారు. మిథాలీరాజ్‌ కూడా సలహాలు, సూచనలు ఇచ్చేది. మొదటిసారి దేశానికి ప్రాతినిధ్యం వహించినప్పుడు మ్యాచ్‌ మా ఊళ్లోనే జరిగింది. అప్పుడు మా స్కూలుకి సెలవిచ్చి టీచర్లు విద్యార్థులతో సహా స్టేడియానికి వచ్చి ప్రోత్సహించారు. అది మర్చిపోలేను. ఇప్పుడు జట్టులో ఉన్న దాదాపుగా అందరితో ఆడా. కాబట్టి, కొత్తేమీ లేదు. రెండేళ్ల నుంచీ కొనసాగుతున్న ఫామ్‌తో బాగా ఆడగలనన్న నమ్మకముంది. ఎంపిక విషయం తెలిశాక ఇంట్లో వాళ్లు చాలా సంతోషంగా ఉన్నారు. వాళ్లు నా కోసం ఎన్నో త్యాగాలు చేశారు. మొదట్లో సాధనకి విజయవాడ వెళ్లాల్సి వచ్చేది. అమ్మ ఉదయం 4గం.కి లేచి మరీ తీసుకెళ్లేది. అమ్మాయికి ఇవన్నీ ఎందుకు అని తోటి ఉద్యోగులు అన్నా నాన్న నాపై నమ్మకం ఉంచారు. ఆ విమర్శలు నా దాకా రానిచ్చేవారు కాదు. నేనూ వాళ్ల నమ్మకాన్ని నిలబెట్టడానికి వచ్చిన అవకాశాన్ని బాగా ఉపయోగించుకుని నిరూపించుకోవాలి అనుకుంటా. అలాగని ఒత్తిడిగా భావించను.  చేసే పనిని ఆస్వాదించడంపైనే నా దృష్టి.


గమనిక: ఈనాడు.నెట్‌లో కనిపించే వ్యాపార ప్రకటనలు వివిధ దేశాల్లోని వ్యాపారస్తులు, సంస్థల నుంచి వస్తాయి. కొన్ని ప్రకటనలు పాఠకుల అభిరుచిననుసరించి కృత్రిమ మేధస్సు సాంకేతికతతో పంపబడతాయి. ఏ ప్రకటనని అయినా పాఠకులు తగినంత జాగ్రత్త వహించి, ఉత్పత్తులు లేదా సేవల గురించి సముచిత విచారణ చేసి కొనుగోలు చేయాలి. ఆయా ఉత్పత్తులు / సేవల నాణ్యత లేదా లోపాలకు ఈనాడు యాజమాన్యం బాధ్యత వహించదు. ఈ విషయంలో ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలకి తావు లేదు.

మరిన్ని

ఆ ప్రమాదం.. వ్యాపారవేత్తను చేసింది

సినిమా, కాలక్షేపం, స్నేహితులతో ముచ్చట్లు.. సందర్భం ఏదైనా మనకు చిరుతిళ్లు ఉండాల్సిందే! వాటిని నిల్వ ఉంచడానికి వాడే రసాయనాలు, చక్కెరలు, రిఫైన్డ్‌ ఆయిల్స్‌.. అన్నీ అనారోగ్యకరమైనవే! చదువుతున్నప్పుడు కంటే స్వీయ అనుభవంతో ఈ విషయం మరింత అవగాహనకు వచ్చింది అపూర్వ గురురాజ్‌కు. దీంతో ఆరోగ్యకరమైన చిరుతిళ్లను ఉత్పత్తి చేస్తూ.. విదేశాలకూ ఎగుమతి చేసే స్థాయికి ఎదిగారు. ఆమెను వసుంధర పలకరించగా తన గురించి చెప్పుకొచ్చారిలా.. మాది బెంగళూరు. ఆరేళ్లన్నప్పుడు అమ్మను కోల్పోయా. సివిల్‌ ఇంజినీర్‌ అయిన నాన్న వ్యాపారవేత్త కూడా. నాకేమో ఫోరెన్సిక్‌ శాస్త్రవేత్త కావాలని.. నాన్నేమో ఇంజినీరింగ్‌ చేయాలని.. రెండూ కాక కెమిస్ట్రీ, జువాలజీ, న్యూట్రిషన్‌లున్న ట్రిపుల్‌ మేజర్‌ కోర్సును ఎంచుకున్నా. అది చదివేప్పుడే ఎంటీఆర్‌, పెప్సీ సంస్థల్లో ఇంటర్న్‌గా ఉత్పత్తుల్లో పోషకాల ప్రమాణాల గురించి తెలుసుకున్నా. భారతీయ ఆహారశైలిలో పోషకాలకే ప్రాధాన్యం. కానీ మనకు లభ్యమయ్యే ప్యాకేజ్డ్‌ ఆహారంలో 90శాతం పాశ్చాత్యుల జీవనశైలికి అనువైనవే. పైగా వీటి నిల్వకు వాడే రసాయనాలు ఆరోగ్యానికి చేటని ఫీల్డ్‌వర్క్‌లో గుర్తించా. ఆసక్తికర విషయమేమిటంటే మన ధాన్యాలను ఎగుమతి చేసుకొని మనకే ఇలా అమ్ముతుండటం! అపోలో ఆస్పత్రిలో ఆంకాలజీ న్యూట్రిషన్‌ విభాగంలో కొన్నాళ్లు పనిచేసినపుడు వీటిపై మరింత స్పష్టత వచ్చింది.

తరువాయి