Updated : 02/12/2022 08:17 IST

నా ఇల్లు బాగుంటే చాలనుకున్నా.. 2000 మందికి తోడుగా నిలిచా!

యుద్ధం.. ఘర్షణ... ఉండే వాతావరణంలో పేదరికం తిష్ట వేయడం కొత్తేమీ కాదుగా! ఇక స్త్రీల పరిస్థితి మరీ దారుణంగా ఉంటుంది. అలాంటి నేలలో తాను వ్యాపారవేత్తగా ఎదగడమే కాకుండా మరో రెండువేలమందిని ఉపాధివైపు నడిపించింది 20 ఏళ్ల షబ్నమ్‌. హైదరాబాద్‌లో జరిగిన ‘సరస్‌ 2022’ ప్రదర్శనకు హాజరైన షబ్నమ్‌ తన అనుభవాలను వసుంధరతో పంచుకుంది..

మ్ములోని బడ్‌గామ్‌ జిల్లా హంజారా గ్రామం మాది. పర్వతశ్రేణుల మధ్య ఉంటుంది మా ఊరు. నాన్న నజిర్‌ అహ్మద్‌ రైతుకూలీ. అమ్మ మసాబాబానో. నాకు ముగ్గురు చెల్లెళ్లు, ఓ తమ్ముడు. పెద్దదాన్ని కదా, అమ్మకు ఇంట్లో సాయంగా చెల్లెళ్లని, తమ్ముణ్ని చూసుకొనేదాన్ని. దాంతో హైస్కూల్‌కి వెళ్లలేకపోయా. ఇంటి వెనుక అమ్మ పండించే కూయగూరలు, నాన్న తెచ్చిన కూలి... వీటితో మా కడుపులు నిండటమే కష్టమయ్యేది. ఏదైనా చేసి ఇంటికి అండగా ఉండాలనుకొనేదాన్ని. నాకు 15 ఏళ్లప్పుడు.. ప్రభుత్వం వాళ్లు టైలరింగ్‌, ఎంబ్రాయిడరీలో ఉచిత శిక్షణనిస్తున్నారని తెలిసి వెళ్దామనుకున్నా. అమ్మ ఒప్పుకోలేదు. నలుగురికీ తెలిస్తే బాగోదంది. నైపుణ్యాలు నేర్చుకోకపోతే ఎప్పటికీ మన స్థితి మారదని, బతిమాలి ఒప్పించా.

రుణం తీసుకుని....

కుట్టుపని నేర్చుకునేటప్పుడే స్వయం సహాయక బృందాల గురించి తెలిసింది. మా చుట్టుపక్కల గ్రామాల మహిళలు ఈ బృందాల్లో చేరి.. ఆర్థికంగా నిలదొక్కుకుంటున్నారని తెలిసి నేనూ సభ్యురాలిగా మారా. మా బృందంలో దాదాపుగా అందరికీ టైలరింగ్‌, ఎంబ్రాయిడరీ తెలుసు. ఆ ధైర్యంతోనే చేతిలో పైసా లేకపోయినా బ్యాంకు రుణం తీసుకొని.. దుస్తులపై చక్కని ఎంబ్రాయిడరీ చేసి వారాంతాల్లో జరిగే సంతల్లో అమ్మేవాళ్లం. చిన్నచిన్న దుకాణాలకూ సరఫరా చేసేవాళ్లం. అలా మా అందరికీ ఎంతోకొంత ఆదాయం రావడం మొదలైంది.

ఏడాదిలో మార్కెటింగ్‌ నైపుణ్యాలు ఒంటబట్టాయి. నాలా కాకూడదని చెల్లెళ్లని చదివించడం మొదలుపెట్టా. తీరిక చేసుకుని నేనూ ఇంటర్‌ పూర్తి చేశా. పెద్దచెల్లి ఇక్రా డిగ్రీ చదువుతోంది. తనకు సోషల్‌మీడియాపై మంచి పట్టుంది. దాని గురించి చెబుతుంటే... తన సాయంతో మరొక అడుగు ముందుకు వేద్దామనిపించింది. చుట్టుపక్కల గ్రామాల మహిళలను కలిసి వాళ్ల సాయంతో ప్రత్యేకంగా నాణ్యమైన షాల్స్‌ తయారీ మొదలుపెట్టా. వాటిని ఇక్రా ఫేస్‌బుక్‌లో ఉంచేది. జమ్ము నుంచే మొదటి ఆర్డరు వచ్చింది. నా సంతోషానికి అవధుల్లేవు. నెమ్మదిగా ఆర్డర్లు పెరిగాయి. వాటితోపాటు ఎగ్జిబిషన్లకూ వెళ్లేదాన్ని. అలా ఈ నాలుగేళ్లలో సిక్కిం, గుడ్‌గావ్‌, దిల్లీ, లఖ్‌నవూ, గోవా, కెనడా, లండన్‌, జర్మనీ దేశాల నుంచి ఆర్డర్లు పెరిగాయి. ఒక్క కశ్మీర్‌ షాల్స్‌తో ఆపేయకుండా... కుర్తీలు, కఫ్తాన్లు, దుప్పట్లు, బ్యాగులు, బొంతలు ఇలా 15 రకాల ఉత్పత్తులు తయారు చేస్తున్నా. నెలకు వెయ్యి ఆర్డర్లు వస్తున్నాయి. ఏటా రూ.30 నుంచి 50లక్షలు వార్షికాదాయం వస్తోంది. పెద్దగా చదువుకోని నేను వ్యాపారాన్ని అభివృద్ధి చేయడానికి చాలా కష్టపడాల్సి వచ్చింది. ఒక్కో అనుభవం నుంచీ పాఠాలు నేర్చుకుంటూ సాగుతున్నా. అమ్మ నన్ను చూసి గర్వపడుతోంది. నా కుటుంబం బాగుపడితే చాలు అనుకొన్న నేను ఇప్పుడు రెండువేలమందికి ఉపాధినివ్వగలుగుతున్నా. పేదరికం నుంచి బయటపడటానికి ఈ దిశగా నడక మొదలుపెట్టినా, తర్వాత ఇంత మందికి తోడ్పడగలుగుతున్నానన్నదే నన్ను నడిపిస్తోంది.


గమనిక: ఈనాడు.నెట్‌లో కనిపించే వ్యాపార ప్రకటనలు వివిధ దేశాల్లోని వ్యాపారస్తులు, సంస్థల నుంచి వస్తాయి. కొన్ని ప్రకటనలు పాఠకుల అభిరుచిననుసరించి కృత్రిమ మేధస్సు సాంకేతికతతో పంపబడతాయి. ఏ ప్రకటనని అయినా పాఠకులు తగినంత జాగ్రత్త వహించి, ఉత్పత్తులు లేదా సేవల గురించి సముచిత విచారణ చేసి కొనుగోలు చేయాలి. ఆయా ఉత్పత్తులు / సేవల నాణ్యత లేదా లోపాలకు ఈనాడు యాజమాన్యం బాధ్యత వహించదు. ఈ విషయంలో ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలకి తావు లేదు.

మరిన్ని

ఆ ప్రమాదం.. వ్యాపారవేత్తను చేసింది

సినిమా, కాలక్షేపం, స్నేహితులతో ముచ్చట్లు.. సందర్భం ఏదైనా మనకు చిరుతిళ్లు ఉండాల్సిందే! వాటిని నిల్వ ఉంచడానికి వాడే రసాయనాలు, చక్కెరలు, రిఫైన్డ్‌ ఆయిల్స్‌.. అన్నీ అనారోగ్యకరమైనవే! చదువుతున్నప్పుడు కంటే స్వీయ అనుభవంతో ఈ విషయం మరింత అవగాహనకు వచ్చింది అపూర్వ గురురాజ్‌కు. దీంతో ఆరోగ్యకరమైన చిరుతిళ్లను ఉత్పత్తి చేస్తూ.. విదేశాలకూ ఎగుమతి చేసే స్థాయికి ఎదిగారు. ఆమెను వసుంధర పలకరించగా తన గురించి చెప్పుకొచ్చారిలా.. మాది బెంగళూరు. ఆరేళ్లన్నప్పుడు అమ్మను కోల్పోయా. సివిల్‌ ఇంజినీర్‌ అయిన నాన్న వ్యాపారవేత్త కూడా. నాకేమో ఫోరెన్సిక్‌ శాస్త్రవేత్త కావాలని.. నాన్నేమో ఇంజినీరింగ్‌ చేయాలని.. రెండూ కాక కెమిస్ట్రీ, జువాలజీ, న్యూట్రిషన్‌లున్న ట్రిపుల్‌ మేజర్‌ కోర్సును ఎంచుకున్నా. అది చదివేప్పుడే ఎంటీఆర్‌, పెప్సీ సంస్థల్లో ఇంటర్న్‌గా ఉత్పత్తుల్లో పోషకాల ప్రమాణాల గురించి తెలుసుకున్నా. భారతీయ ఆహారశైలిలో పోషకాలకే ప్రాధాన్యం. కానీ మనకు లభ్యమయ్యే ప్యాకేజ్డ్‌ ఆహారంలో 90శాతం పాశ్చాత్యుల జీవనశైలికి అనువైనవే. పైగా వీటి నిల్వకు వాడే రసాయనాలు ఆరోగ్యానికి చేటని ఫీల్డ్‌వర్క్‌లో గుర్తించా. ఆసక్తికర విషయమేమిటంటే మన ధాన్యాలను ఎగుమతి చేసుకొని మనకే ఇలా అమ్ముతుండటం! అపోలో ఆస్పత్రిలో ఆంకాలజీ న్యూట్రిషన్‌ విభాగంలో కొన్నాళ్లు పనిచేసినపుడు వీటిపై మరింత స్పష్టత వచ్చింది.

తరువాయి